[longest Dutch blog post in the history of mankind, with an overdose of Wall photos - apologies] [... en ook excuses voor de spelfouten]
Dag 1 + 2: Weekendje op het vliegveld
Onder de stralende zon ben ik op m’n gemakkie om 9 uur ’s ochtends uit Durham vertrokken – met hulp van Alexis die al m’n spullen naar het station heeft gesleept! Een trein vroeger dan ik had gepland, hop de metro in, beetje op Newcastle Airport rondgehangen.
Om 15:30 Nederlandse tijd landde ik op Schiphol –genoeg tijd dus om rustig met mam Amsterdam in te lopen (treinschema een beetje verstoord, maar dat is niet bijzonder). Leuk als je zo dicht bij het vliegveld woont, hoewel het voor mam nog wel een aardige tocht was geloof ik – lief hé zo’n moeder. Eenmaal gevoerd en terug op Schiphol heb ik 20 minuten naar een stopcontact gezocht – eindelijk eentje gevonden, waar een jongen bijna bovenop zat – ja, hij was ook 20 minuten op zoek geweest haha! Daar moet Schiphol even wat aan doen. Gelukkig was het een dubbel stopcontact, dus wij beide blij. Het zat nog naast de bibliotheek ook – kent iemand nog meer vliegvelden met een bibliotheek?
Poeh toen om 21:30 het vliegtuig in – waar ze ons om een of andere reden om 11 uur ’s avonds nog aan het eten wouden hebben? Moet er niet aan denken – en er was toch niks vegetarisch [aha, slecht teken blijkt later]. De hele nacht natuurlijk totaal niet geslapen, om dan om 6 uur ’s ochtends / 2 uur ’s middags tijdens de landing alsnog in slaap te vallen (as usual). Naja, jetlag dus perongeluk voorkomen, want weinig slaap heb ik toch nooit zo’n last van. In Peking heb ik toen als totaal verwarde tourist in weten te checken, m’n bagage afgegeven, langs de visum controle gegaan, gratis WiFi geregeld, een pinmachine gevonden – en na nog een zoektocht van 20 minuten in een restaurant een stopcontact gevonden voor m’n laptop. Met een duur kopje koffie (3 euro) kon ik toen zelfs op Skype! Pixel werk afgemaakt, aantekeningen uitgetypt, en daarna opzoekgegaan naar een restaurant – ik had zaterdag alleen ontbijt en avondeten gegeten en zondag nog helemaal niets, wat natuurlijk niet helemaal mijn ding is. Om 6 uur heb ik dus nog lekker ergens kunnen eten (5 euro, maar dat was het ook wel waard) en toen ben ik op het laatste vliegtuig gestapt.
Natuurlijk regende het in zowel Peking als Nanjing. Want als in Engeland en Nederland de zon schijnt, dan is ‘ie in de rest van de wereld ook wel meteen op.
Nu hopen dat er niet nog een vulkaan uitbarst. Of een kerncentrale.
Dag 3: Zoals gewoonlijk
Op naar het kantoor, de hele dag achter een computer. Zweden, China – zo gaat dat met ons. Ik heb voor Rox Liberal Arts geprobeerd uit te vogelen (wat lastig zeg) en daarna m’n aantekeningen van m’n lessen vorige week uitgetypt. Toen ben ik aan m’n grote project van deze week begonnen: m’n aantekeningen van alle boeken die ik dit jaar heb gelezen uittypen. Nou maar hopen dat dit ook binnen 5 dagen lukt! Help.
Jona’s apartement lijkt een beetje op een hotelkamer (ik neem morgen wel foto’s, vanochtend even vergeten) en is op de 28ste verdieping. Hij gaat braaf elke ochtend om 9 uur eerst een halfuurtje naar de sportschool en daarna ontbijten ze bij Starbucks. Pff. Het is hier blijkbaar een beetje een probleem dat ik vegetariër ben? Als ontbijt kon ik letterlijk alleen yoghurt eten (wat natuurlijk geen ramp is – al helemaal niet met een kopje fijne koffie). Waar slaat dat nou weer op? Er zijn altijd 2 dingen die ik kan eten: Asiatisch en Italiaans. Het zal dus vast wel een die jongens liggen – ik vind het nog wel. In m’n lunch (rijst) vond in 2 stukjes garnaal en 1 stukje kip haha. Nu op naar het avondeten. Spannend!
Dag 4: 素(SU)
Dat betekent dus vegetarisch. For good measure: geen / niet vlees – meiyou rou - 沒有肉, geen / niet vis – meiyou yu - 沒有魚. (Volgens Google Translate.) Wo chi su: ik ben vegetariër.
’s Ochtends zijn we eerst naar een soort van winkelcentrum / markt geweest voor wat office supplies. Alles hier heeft Nijntje er op! Meteen wat kadootjes ingeslagen dus. Het was gelukkig nu mooi weer dus dat was een heel fijn wandelingetje.
De rest van de dag ben ik weer met m’n aantekeningen bezig geweest. ’s Avonds zijn we vegetarisch uit eten geweest met Alex (de baas hier) – veganistisch denk ik zelfs, inclusief koffie met soja melk (bah). Wel lief dat ze dat dan toch doen, hè. Toen we terug waren in het apartement hebben we eindelijk Assassin’s Creed III gespeeld – het speelt zich af in Rome en je kan het Colosseum, het Pantheon, de Boog van Constantijn, allemaal bekijken; zelfs een coole variatie op het Gouden Paleis van Nero, met wat fantasie-vuur in de kelder.
Dag 5: Stukje bij beetje
Eindelijk heb ik schrift #1 van de 3 uitgewerkt. Op naar schrift #2, joepie. Langzaam maar zeker dus – ga ik het redden voor vrijdag? Vast niet. We gaan trouwens vrijdag heel misschien wel een dagje naar Sjanghai. Ik geloof niet dat er echt veel bijzonders te doen is, maarja, zo vaak zal ik er niet komen? Ik heb wat onderzoek gedaan en er is wel een historische wijk, een paar tempels, een tuin en een museum – hoewel ik ze natuurlijk van m’n leven niet mee krijg naar dat museum.
Zo veel heb ik vandaag niet te schrijven – ik heb echt 5 of 6 uur aan één stuk door gewerkt en zo boeiend is dat verder niet. Ontbijt broodje en koffie, lunch nog een beetje rijst, avondeten instant noodles. ’s Avonds nog een beetje Assassin’s Creed.
Dag 6: Zweedse tijd
Aha eerste fout vanochtend: de deur uitgegaan zonder m’n noodvoorraad voedsel (in dit geval een mandarijntje en een stukje chocola) – nooit doen als je met Zweden (of dus ook Chinesen – en vooral de combinatie)te maken hebt. We moesten snel naar een vergadering, i.p.v. ontbijten om 9 uur ’s ochtends, die vervolgens tot 1 uur ’s middags duurde. Natuurlijk was dit de eerste dag deze week dat ik een broek in plaats van een rok aanhad en niet een netjes jasje had meegenomen – zucht; gelukkig altijd voorbereid, dus ik had wel voordat we weggingen m’n haar netjes gedaan en toen we daar aankwamen m’n oranje sjaal mooi omgeslagen. We hebben niet eens iets bijgedragen: gewoon daar gezeten een half uur en daarna een paar uur gewacht totdat ze klaar waren met praten. Lunch dus maar: Chinees Italiaans = in mijn geval een fruitsalade en pasta met pesto, als enige 2 vegetarische gerechten op de kaart.
Om 2 of 3 uur waren we dus pas op het kantoor dus m’n schrift heb ik vandaag niet uitgewerkt – zit nu in boek 5 van Vitruvius. We gaan morgenochtend om 6 uur naar Sjanghai, dus hier hou ik het maar even bij voor vandaag; Assassin’s Creed en dan naar bed.
(Uitzicht vanuit Jona's raam)
(Interessante smaken)
(Het Colosseum)
Dag 7: Sjanghai
Alex vroeg dus of we een dagje mee wilden naar Sjanghai – hij moest naar de Zweedse ambassade voor een visum. Jahoor, dat wilden we wel. Om 6 uur ’s ochtends (6 uur ’s ochtends) naar het treinstation en op naar Sjanghai, ongeveer 2 uur met de trein van Nanjing. Ontbijt daar bij de Starbucks terwijl Alex z’n visa ophaalde en toen de stad in.
Jammergenoeg hebben we helemaal niets historisch gezien (volgens mij kennen ze dat woord hier gewoon niet) maar wel een geweldige dag gehad. We zijn door de juppenbuurt (Xintiandi) naar de haven gelopen en hebben daarna pauze gehouden op de 58e (o.i.d.) verdieping van een gebouw. Vervolgens hebben we Japans gelunched en daarna hebben we nog door een wat traditionelere buurt (nu met kunstgallerijen enzo) gelopen en koffie gedronken terwijl Alex en z’n vrouw gingen winkelen.
Ik had vast veel meer kunnen schrijven als ik het meteen had gedaan maar we waren pas om 11 uur ’s avonds terug dus dat zat er even niet meer in.
Dag 8: Peking
Uitslapen dat stond deze week niet op de agenda – weer om 7 uur op omdat we wilden proberen de bus naar het vliegveld te nemen. Met de taxi naar het treinstation: daar staan 20 bussen zonder één enkel Engels bordje. Jona wou geloof ik meteen terug in de taxi stappen maar hij heeft het uiteindelijk briljant opgelost en we zijn in de goede bus gestapt.
In Peking zijn we vervolgens met de metro van het vliegveld de stad ingereisd (3 keer overstappen, maar dit keer met een beetje Engels) en hebben succesvol onze jeugdherberg gevonden. Het was daar vrij relaxed – draadloos internet, kamer met badkamer, goed (en goedkoop) restaurant, aardige mensen. Ik heb nu zo een zin om te gaan backpakken.
Het was inmiddels een uur of 4 dus zijn we nog even de stad ingewandeld, gewoon om rond te kijken.
(De 'bike bar' - vast de Nederlandse hangout van Peking)
(Toilet op het vliegveld)
Dag 9: Chinese Muur
Vandaag was de dag. We hadden gisteravond natuurlijk precies uitgezocht hoe we het goedkoopste naar de Muur konden: metro-bus-taxi of met jeugdherberg – het bleek ongeveer hetzelfde te kosten dus hebben we voor onze jeugdherberg gekozen. Om 7 uur ontbijten en om 7:30 weg, dus we konden voor de derde dag op een rij voor 7 uur ’s ochtends opstaan, joepie. Het ontbijt was geweldig: toast met kaas en zelfs een beetje yoghurt met muesli en fruit – dat doen we dus morgenochtend weer!
We waren met een groep van 14 mensen (denk ik) van 3 verschillende jeugdherbergen. Inclusief, het kan ook niet anders, een Nederlands paar. Het was ongeveer 1.5 uur rijden (80 km van Peking). We hadden voor een deel van de muur gekozen (Mutianyu) dat vrij dichtbij de stad lag maar niet zo touristisch was (zoals Badaling). Het was wel fijn om eindelijk de stad uit te zijn hoor – ik voel me veel meer op m’n gemak in kleine dorpjes.
De bergen hier zijn heel cool – zoals in tekeningen en films, met puntjes, bijna onrealistisch. Natuurlijk ook heel hoog. Aargh. We moesten met een kabelbaantje omhoog wat sowiezo voor mij geen goed begin was en vervolgens, jahoor, die coolle Bergen beklimmen. De Nederlanders haakten snel af (ja, bergen – daar kunnen wij niet zo veel mee) maar met een Zwitsers meisje en twee Engelsen hebben we van toren 6 tot 26 (denken we, kan ook 25 of 27 zijn geweest) gelopen. Ongeveer 4 uur over gedaan en tsja, bekijk de foto’s om te zien hoe zwaar dat was. Na toren 23 hield het gerestaurerde stuk op en was er nog een stuk oude muur (ik denk tot 28 en dan was er echt niets begaanbaars meer), wat natuurlijk het leukste stuk was. Eenmaal helemaal teruggesleept naar het begin konden we i.p.v. met het kabelbaantje op een andere, veel ‘leukere’, manier naar beden... Kut.
Eenmaal beneden (een half uur later dan afgesproken haha) hebben we heerlijk gelunched en konden onze benen een beetje bijkomen. Het Zwitserse meisje was helemaal bezorgd om m’n bibberende benen en ik moest van haar een kauwgompje eten om een beetje suiker naar binnen te krijgen haha; ze dacht dat ik om zou vallen. Viel heel erg mee hoor – het ging prima met me. M’n conditie is blijkbaar een stuk beter dan ik dacht, hoewel ik dus nog altijd zwaar hoogtevrees heb; waar dat nou op slaat.
Iedereen was ook verbrand (behalve ik op één of andere manier). Het was ons verteld dat het weer heel koud zou zijn (er werd zelfs over sneeuw gepraat) dus wij allemaal met trui en sjaal op pad. Nou, goed dat ik dat altijd in laagjes doe. Het was prachtig weer, 17 graden. Daar loop je dan dus op een berg, om 12 uur ’s middags, zonder hoedjes. Fout, stom. Niet te geloven dat ik gezond ben teruggekeerd. Hoewel, het was natuurlijk nou ook weer niet 40 graden. In ieder geval, heel erg mazzel gehad met het weer!
Terug in onze jeugdherberg hebben we snel gedouched en een beetje film gekeken – bewegen was niet echt een optie meer. We hebben nog heel serieus overwogen om ’s avonds weer de deur uit te gaan om het stadion te gaan bekijken en wat te eten, maar dat plan is vervolgens niet uitgevoerd. Onze jeugdherberg had erg lekker eten en nu gaan we nog maar eens een film kijken.
(DIT IS ECHT EEN BERG HILARY)
(nu begint het oude gedeelte)
(Onze Muur-klim vrienden uit Zwitserland en Engeland)
Dag 10: Verboden Stad
Oef opstaan is nog nooit zo pijnlijk geweest. Goed, toch op naar de Verboden Stad. Ik wist dat het groot was maar het was heel erg groot. Ik denk dat je er zo’n 4 uur over zou doen om goed doorheen te lopen? Als get nou Pompeii was geweest had ik dat makkelijk gered, maar na 1 uur begonnen m’n gedachten al ‘Romeinen zijn veel leuker...’ en na 2 uur ging het ‘Romeinen zijn veel leuker... Romeinen zijn veel leuker... Romeinen zijn veel leuker...’ dus na 3 uur hebben we het maar voor gezien gehouden.
Alles was zo gedetailleerd – zo erg dat je het na een tijdje bijna niet meer merkt. Alles was ook geheel feng-shui en symmetrisch. Dus door de Hal van Harmonie naar de Hal van Grote Harmonie en naar de Hal van Geweldige Harmonie, dan naar de Hal van Intens Geluk en die van Vreedzame Vrede, enzovoort. Binnen viel niet zo veel te zien – heel klein en stoffig en donker, het moet vreselijk zijn geweest om daar te wonen. Geef mij maar een Romeinse villa. Anyway zo negatief bedoel ik het allemaal niet hoor.
Na de lunch zijn we naar de Tempel van de Hemelse Vrede gewandeld (zo’n 4 km) en die was ook heel groot. Tegen 5 uur schakelde de ‘historicus’ in mij zich dan ook helemaal uit en zijn we naar huis gestrompeld. Deze tempel was heel fijn om de dag mee af te sluiten omdat er een gigantisch park omheen ligt, heel mooi en rustig. Er waren zo veel touristen in Peking, aargh! (Merk je hoe ik ze allemaal goed uit de foto’s heb weten te houden?) Allemaal met maffe petjes op en reisleiders met vlaggetjes en oh zucht...
We hebben nog lekker in onze jeugdherberg gegeten en zijn toen weer naar het vliegveld vetrokken – vlucht om 11 uur ’s avonds. We waren pas om 02:30 ’s nachts terug, gaap.
(Peking eend =P)
(... en toen op naar de Tempel van de Hemelse Vrede)
(muur in de jeugdherberg)
Dag 11: Ah Ovidius
Dinsdag konden we weer lekker aan het werk. De opdracht deze week: hoe Ovidius z’n vrouw beschreef in z’n gedichten toen ‘ie was verbannen. 2 – 3 pagina’s. Erg lastig want m’n leraar voor dit vak wil alles anders – de opzet, het aantal woorden (pagina’s dus) en ook de bibliografie.
Nu kwam ik er ook achter dat de geheugenkaart van m’n fototoestel het niet meer deed. HELLUP de foto’s van de muur! Paniek, paniek, paniek. Maatschappij een e-mail gestuurd. Ook even baas een boze e-mail gestuurd omdat ik nu toch bezig was – nogsteeds niet betaald. Ik ga maar eens op zoek naar een andere baan voor van de zomer? Ik geloof dat ik op het forum zag dat er een paar mensen op zoek zijn naar isometric artrists.
Het weer is deze week geweldig. Die ene dag toen ik aankwam was het heel hard waard, want het is verder tussen 15 en 20 graden geweest, heerlijk. Ik mis alleen wel de frisse lucht een beetje...
Dag 12: Mnemosyne
Camera deed het weer! Hoezo dat? Hoe kan dat? Waarom? Geen idee, maar ik vind het prima. Alle foto’s snel gedownload. M’n computer lijkt het ook nogsteeds te doen, ondanks het supervirus uit Nederland (snel afkloppen).
Vervolgens de rest van de dag bezig geweest met bewerken... Haha nuttige tijdsbesteding, hmpf. Carina een paar foto’s gemaild, essay niet afgemaakt, baas nog een boze e-mail gestuurd – gaat goed zo. We gaan geloof ik maar niet nog naar de tempel in Nanjing nu – ik heb het wel gezien denk ik en ik wil eigenlijk liever aan m’n opstel werken. Ik zal mezelf voor wel een trap geven volgende week maar goed.
Lunch was ditmaal een fruitsalade en een slechte pizza – vegetarisch eten is nogsteeds zeer moeilijk. Gisteren heb ik alleen een stukje wortel en courgette gegeten omdat er niets anders was dus vandaag dan maar dit. Ook elke dag nogsteeds een bakje rijst, deze keer als avondeten.
Dag 13: Dus
Laatste dag. Weer via Starbucks naar het kantoor en hard aan m’n essay gewerkt – dat is nu zo ongeveer af. Nu kan ik nog een beetje aan m’n volgende opstel werken; dat lucht wel op want daar ben ik zooo over in de war.
Dus, China. Ik weet niet of ik er na 2 weken in 3 grote steden een goed beeld van heb. Wat ik nu denk is dat het te groot en te verwarrend is – vegetarisch eten is veel moeilijker dan verwacht (terwijl ik dol ben op Aziatisch eten), de taal-barriere is erg lastig - ik zou denk ik niet goed alleen op pad durven, en het wereldbeeld hier is erg vreemd met alle internetblokkades en het toezicht van de regering; ze wisten niet eens precies wat er in Japan aan de hand was en ik kan een hele pagina met vertalingen van Ovidius niet op, wie weet voor welke reden.
Toen we naar de Muur gingen reden we door een paar kleine dorpjes, misschien is dat nog wel een keer leuk om te gaan verkennen want dat voelde veel natuurlijker. De geschiedenis hier doet me jammergenoeg niet zo veel. Natuurlijk altijd nog meer dan scheikunde, maar in Pompeii kan ik makkelijk 8 uur rondwandelen terwijl ik daar in de Verboden Stad veel meer moeite mee had. Het is wel interessant, maar het lijkt zo op elkaar – en natuurlijk waren de Muur en de Verboden stad Middeleeuws (muur 14e eeuw geloof ik, met aanpassingen in de 17e en 19e). Scherfjes waren er nergens te bekennen (alleen stukje afvoergoot gevonden en maar gewoon laten liggen) en die ik in het museum van de Verboden Stad heb gezien waren vet saai (Middeleeuws, glanzend, zonder versieringen).
Ik heb geen slechte gevoelens over dit land of deze reis, maar het maakt me er wel van bewust hoe veel beter ik in Arabische landen pas. De laatste 3 jaar achter elkaar loop ik voedselvergiftiging o.i.d. op in het Nabije Oosten en het hier gaat het gewoon prima met me. Door vulkaanuitbarsting vast in Egypte, bomaanslag in Libanon, ontplofte auto in Syrië. Komt dat omdat we daar altijd waren toen ik klein was, of omdat mam dat ook studeerde? Of omdat ik toch een paar woordjes Arabisch ken en zij allemaal een paar woordjes Engels? (Ik kan hier ‘su’ roepen wat ik wil maar niemand begrijpt het.) Of misschien, zonder invloed van iets of iemand anders, is dat toch iets wat me beter ligt en waar ik me beter thuis voel. Wie weet?
Dag 14: Broodje kaas a.u.b.
Argh – wat slecht gaat kan alleen maar beter worden, toch? Vanochtend eerst 160 yuan betaald voor m’n taxi – i.p.v. de 50 die me was verteld (tsja ik had hed ook niet kunnen geloven en de bus kunnen nemen maar zoveel zin had ik er niet in met al m’n bagage). Vervolgens vlucht een uur vertraagd zonder uitleg in het Engels (terwijl we al in het vliegtuig zaten)... en toen begon de ramp echt pas. In Peking heb ik meer dan een uur rondgelopen tussen terminal 1 en 2 (terwijl terminal 3 het enige fijne, mooi, glanzende internationale terminal is) en ik kon niet inchecken, m’n ticket niet krijgen en m’n bagage niet kwijt – dat kan pas 3 uur voor je vlucht, oftewel vanavond om 11 uur. Jahoor. Na 8 incheck en ticket balie’s, 4 informatie balie’s en ook 2 bewakers + een manager heb ik heb maar opgegeven en ben ik naar de Starbucks gesleept. Waar ze overigens ook niets vegetarisch te eten hebben. Nu nog 56 yuan en 8 uur te gaan...
[Karma in Nederland: kon op Brussel Airport op de eerste de beste trein stappen, vervolgens op Brussel-Zuid ging toevallig net een trein naar Amsterdam weg... en eenmaal in Amsterdam aangekomen ging er binnen 2 minuten een trein naar Alkmaar. Ik was 3 uur eerder thuis dan ik dacht!]
Je merkt dus wel dat ik het nu echt even heb gehad. Niemand hier spreekt Engels. De hoge beveiligings officieren niet, het personeel van de eerste klas niet, de manager van het terminal niet! Met m’n ene woordje Chinees (su) schiet ik ook voor geen meter op. Ik herken een paar cijfers (1, 2 en 3) en een paar woordjes (nee / niet) maar het maakt echt niets uit want zodra ik iets zeg (welke taal dan ook) kijken ze me heel bang aan, halen ze een collega en schudden ze met z’n tweën hun hoofd. Het voelt heel ongemakkelijk want dit betekent dat ik zelf nergens controle over heb: van alle 30 landen waar ik ondertussen ben geweest heb ik nog nooit zo’n communicatie-probleem meegemaakt. Als iemand te veel geld van me vraagt kan ik het in elk geval altijd in 1 of 3 talen onderzoeken en m’n eigen beeld vormen – hier zou ik geen flauw idee hebben. Ik vraag me af hoe veel het aan mij ligt en hoe veel aan de cultuur. In Turkije is toch echt nog nooit iemand voor me weggerend.
Nederlanders zeiken altijd zo – oh het buitenland is eng, oh het eten is zo vreemd, oh ik begrijp niets van die mensen. Nu voel ik opeens dat ik daar heel erg op lijk! Hoewel ik me toch graag verbeeld dat ik een eerlijke poging met een open mind heb gedaan. Misschien komen we er ooit nog wel eens uit – ik moet toch ook nog eens naar Japan, Vietnam, Thailand, als het ooit kan Korea. China was nieuw, mooi, interessant, maar moelijk - maar geef me nu in elk geval maar een gewoon broodje kaas.
Back in Holland - probably for the longest period in almost 2 years? I have 3 whole weeks of essay-writing and revising here - vitamins provided by my mum. 
